هنگامی که زبان دانش و ادبیات در ایران زبان عربی بود , فردوسی به سرودن شاهنامه با ویژگی های هدفمندی که داشت , زبان پارسی را زنده و پایدار کرد.یکی از بن مایه های مهمی که فردوسی برای سرودن شاهنامه از آن استفاده کرد , شاهنامه ابومنصوری بود.
فردوسی زمانی شاهنامه را سرود که زبان پارسی دچار آشفتگی بود.
این که تصور کنیم هزارو یک شب اثر یک نویسنده است , بر جایی نااستوار ایستاده ایم.
در حقیقت با اثری جمعی سر و کار داریم که نه تنها به مدت چندین قرن فراهم آمده است , بلکه نمودار گرایش هایی بس مختلف نیز هست و کلا چهار دسته داستان در آن تشخیص داد.


دیدگاهتان را بنویسید