در پژوهش های تاریخ ایران باستان , بخش مهمی از منابع را متون ایرانی تشکیل می دهند که تاریخ را با ( نگاهی ایرانی ) دیده و با روش ( تاریخ نگاری ایرانی ) نگاشته اند . این گونه ی تاریخ نگری و تاریخ
نگاری می تواند ویژه ی ایران و دارای مختصات و ویژگی های خود باشد که لزوما با تعریف های امروزی می تواند شاهنامه را به دلیل شعر یا حماسی بودن اسطوره ای , منبع تاریخی ندانسته یا دست کم از
ارزش تاریخی آن بکاهد .



دیدگاهتان را بنویسید